''Boek een zomer met het kleine Volkje''

            
            

Het boekje van Tanis Halliwell heeft voor mij veel inzichten gebracht. Het is een boekje dat echt iedereen gelezen moet hebben die meer wil weten over deze prachtige wezens. Het boekje heeft een speciale plek in mijn hart gekregen. Iedereen die dit boek leest zal echt verbaasd staan van de prachtige texten die afkomstig zijn van de Ierlandse Leprechaun.

Tanis Helliwell woont in Canada en in haar kindertijd nam ze natuurwezens waar, maar naarmate ze ouder werd liet ze deze ‘gave’ voor wat ie was. Totdat ze als dertiger besluit om een zomer in retraite te gaat in Ierland, het land van haar voorouders. Het is midden in de jaren 1980 en Tanis vindt een vakantiehuisje in Ierland, op Achill Island, waar ze ’s avonds aankomt. Dit is (een deel van) het relaas van haar belevenissen die vakantie. ”Naarmate mijn ogen gewend raakten aan de donker wordende kamer, nam ik langzaam mijn omgeving in me op. Naast de haard lag een stapel turf, een blaasbalg ernaast. Tegenover de haard stond een half verzakte oude groene bank en daarachter een grote houten tafel met zes zeer stevige stoelen. Vanaf dat ik naar binnen was gegaan had ik het gevoel gehad alsof ik wederrechtelijk iemands huis was binnen gegaan. Ik probeerde dat gevoel opzij te schuiven, maar raakte er meer en meer van overtuigd dat ik werd gadegeslagen. Ik liet mijn blik over de hoek gaan van waaruit de vibraties leken te komen glijden. Met een schok merkte ik dat er vier mensen naar me keken: een kleine man, een kleine vrouw en twee kinderen. Ik was half verlamd van angst en zat daar met ingehouden adem. Ik ben inderdaad iemands huis binnengelopen, dacht ik, maar wat een rare kleren hebben ze aan. Lieve hemel, het zijn geen mensen! In een flits dacht ik in een spookhuis beland te zijn- een gedachte die me half hysterisch maakte. Maar voordat ik die gedachte verder kon uitspinnen, richtte de kleine man het woord tot me. ‘We leven al honderd jaar – in jullie tijdstermen uitgedrukt – in dit huisje en we zijn bereid het met jou te delen, zij het op een paar voorwaarden.’ Zijn verschijning onderstreepte het gedrag van zijn woorden. Hij was niet langer dan één meter twintig en gekleed in een ouderwets jasje dat vanaf zijn middel tot boven toe een knoopsluiting had. Het jasje zat strak om zijn ronde buik. Onder een bruine kniebroek droeg hij dikke kousen en zijn voeten staken in grote klompen – veel groter dan zijn voeten redelijkerwijs konden zijn. Het geheel werd gecompleteerd door een reusachtige zwarte hoge hoed.” Aldus begint de kennismaking met de leprechaun (spreek uit: leprekon), de Ierse benaming voor eigenzinnige kabouterachtige wezens. In de loop van de zomer ontstaat een soort van samenwerking die zal resulteren in een boek. Curieus daarbij is dat wordt afgesproken dat dit boek pas 10 jaar later zal worden geschreven, wat ook gebeurde. In 1997 werd het boek van Tanis Halliwel ‘Summer with the leprechaun’ uitgebracht. De Nederlandse vertaling, ʹEen zomer met het kleine volkje’ werd 7 jaar later, in 2004 uitgegeven.